eskilerden: solitude

Sosyal ağlarda bisürü kamptır yürüyüştür takılınan gruplara üye oldum. Bu aralar bisikletle ilgilendiğimden daha fazla ilgileniyorum yürüyüş ve kamp etkinlikleriyle. Bitanesine katıldım bile. Katılma sebeplerimden biri yürüyüş rotasının bulunduğu coğrafyayı kefşetmek ve hafiften nasıl yürüyüş rehberliği yapılır onu kapmaktı. Ondan sonraki hafta (şuana göre bi önceki hafta) bizim Ankara tayfasıyla aynı alanda yürüyüş yapacaktık da. Sonra o Ankara organizasyonu iptal oldu. Öncesindeki hafta pazartesi işe giderken bisikletle kaza yaptım da moralim bozuldu. Ne çok şey olmuş da yazmamışım ya. Yazarız bi ara.

Bisikletle tura çıkınca yükün büyük kısmını taşımıyorsun, bisiklet taşıyor. Zaten bisiklet 15 kilo, üstündeki yükle beraber 35 kiloluk bi kütle üstünde gidiyorsun 1 kilo eksik 2 kilo fazla o kadar farketmiyor, yani bence. Ama yürüyüşte öyle değil.. Ondan envanter seçimi daha önemli, çadır mesela, benimki 2buçuk kişilik; 3,4 kilo.

Çanta çok mühim, omuza değil daha çok kalçaya ve bacağa bindirmesi lazım yükü. Hatta daha uzun süre daha fazla miktarda yük taşıyabilmek için exoskele..

Neyse ya konu bu değil dağılıyor.

Bu gruplardan birinde dolaşıyorken bi kız, iletisinin bi yerinde tek kişilik çadırından bahsetmiş. Ben neden tek kişilik çadır almıyorum lan, kocaman çadırı taşıyorum yanımda diye düşündüm, oradan ben niye böyleyim diye..

Osman kardeşim nasılsın :)

Kaç yaşımdan beri böyleyim, neyden etkilendim de böyle oldum bilmiyorum.

Bu durumdan o kadar rahatsız olmaya başladım ki şu sıralar kelimelere döküp yüzleşesim bile yok "böyle" diyip duruyorum..

İtiraf ediyorum!

Biriyle beraber de olsam yalnız da olsam -biriyle beraber olmak derken o sırada yanımda olması anlamında demiyorum, sevgili slotum doluysa anlamında- bazı durumları tek başıma yaşayamıyorum ben.. Hmm..

Çok boktan bi noktaya doğru gidiyor ifade edemeyişim ahahaa!

Örnek üzerinden gideyim, sevgili yok, sevgili potansiyeli de yok diyelim ki.. Yoktu hatta, yaşanmış bi örnek olsun bu. Akılda da yok o kadar bişeyler, tek başıma kampa gittim. Kapıdan çıkarken düşüncelerimden bitanesi du bakalım kendi kendime yetebiliyor muyum ileride bi hatunla giderim bişey olur kendi kendime güvenemezken hatunu nasıl güvende tutucamdı.. Bir insan niye böyle düşünür he Osman?

Çift değilken neden çift kişilik yatak alırsın? Odaya sığmıyor, yoksa alırdım. Çift kişilik çadır keza? Uyku tulumum bile eşine bağlanabiliyor abi?! Aynı modelden bitane daha olursa 2'sini birbirine fermuarlayıp bitane büyük tulum elde edebiliyorsun, sevimli bişey dimi? Ne diyorum hala ya..

Güzel bi rakı içilecek yer bulayım, antin kuntin yerler öğreneyim, götürürüm.. Ehliyet almak lazım bi tatile matile gideriz araba kiralar gezecek oluruz falan. Ya bunları yap abi, yapma demiyorum. Ama kendin için yap. Sırf kendin keyif aldığın için yap.

Askerliği halledene kadar yada Kanada'ya mı göçücem göçmicem mi karar verene kadar çok kapılmayayım bağlanmayayım birine diyorum. Ki başlarsa bişeyler ben bağlanırım kesin geri vitesim yok, ondan hiç niyetlenmeyeyim diyorum sonra yazık olmasın kıza diyorum.. Buraya dikkat; ortada kız mız yok ben bunları düşünürken.

Herşey yerinde güzel abi..

Bi eşin, sevgilin varken düşünmek iyidir, tekken de düşünmemek iyidir, dimi?

Millet çiftken bile bireysel düşünüyor anasını satıyım.. Ha o da normal değil, ama anlarım, olabilir yani mantıklı sebepleri. Önceden bi kadına yada erkeğe çok bağlanmıştır da boynuz yemiştir, yada önceki ilişkilerinden biri çok kötü bitmiştir falan.. Güveni sarsılmıştır, değer veremiyordur.. Var yani.. Empati kurabiliyorum.

Tekilken, yalnızken çift düşünmek neden?

Geçen bisiklet kiralayan biyere gittiğimde tandem sordum.. Niye?

İşte bineriz? İlerde...