1 seneyi aşkındır şuan kullandığım laptopı kullanıyorum. Laptopı gece açık bırakıp yattığımda (ve bunu birkaç kez yaparsam [ve bazen, hep de değil] ) sabah uykudan uyanamayacak kadar kafası gidik (sleep mode'dan çıkamıyor), fan sesi yüksek kramp girmiş bir laptopla güne başlıyor(d)um. Nihayet dertleştirmek için değil devalaştırmak için

Çin'den klavye siparişi verdim. Tr'ye sipariş verilmiyor, Almanya'ya verdim, ordan Ponçik teslim alacak; Ocak ortasında Türkiye'ye gelecek, kamplayacağız, görüşeceğiz. Çin dediğime bakma, neredeyse sadece klavye gurularının adını duyduğu, daha kickstarter'da ilk kampanyalarını gördüğüm zaman beni heyecanlandıran bir firmaydı Keychron. En

Dedemin evinde kod yazarken arkaya muzik açayım dedim. Eskilerden olsun istedim. Geldi gene aklıma bab-ı esrar, açtım. Annem duydu damladı yamacıma, adam dedi ayh, annem verdi nefesini.. Bikaç damla gözyaşı akıttı, biraz meditasyon yaptı. Şükretti, gitti. Ardından bu çıktı daldım koda, ezgisinin tadı kaldı kulağımda. Birkaç yüz satır, birkaç da

2 gün önce yağmurda bisiklet sürüp çıldırmalı bi etkinlik yaptık. Akşamına bir çiftin ve 10 yaşındaki oğullarının evlerine davetliydik. Mükemmel bi akşam yemeğiydi. Sonra başka bir çift ve oğulları da geldi. Gece 2'ydi eve döndük. Midemiz de ruhumuz da doymuştu. Oh ne güzel bi çevre oluşturduk diye diye.

Şu random 3 saatlik tek şarkılık playlistlerden birinde, kodun içerisinde erimiş, benliğimi yitireyazmışken bile yakaladı kulağım farklı bir tınıyı. 15 dakikamı almıştır şarkının adını bulmam. Mevlana'nın Şems'e yazdığı bir şiir olduğunu öğrendiğimde şaşırdık mı? Hayır. Çok trans bir şarkı, acayip bi bişeyi var. Kim anlayacak, ama

Neslinin alarmı çalmaya başladı, ertelendi. İçime bir çizik atıldı. Diğer saatin alarmı başladı bu sefer de. O da ertelendi. Uyur uyanık bir süre geçti, nereden geldiği belli olmayan başka bir alarm sesi. Yere düşen bir telefonun çatırtısı. Çıkan her seste, okyanusa atılan taşın etrafındakiler gibi beynime dalga dalga yayılan bir

Eryamandaki öğrenci evlerinin birinde, kimi pastafaryan, kimi müslüman, kimi mühendis, kimi sosyolog, kimi edebiyatçı.. Hepsi de meraklı bir insan topluluğuyduk, birinin biryerden bulduğu rus vodkasını çayın üzerine damlatıp içtik ve sabahladık. Kelimelerin tanımlarının birbirimizde ne kadar farklı olduğunu farkettiğimiz şahane bir muhabbette, tanımını bulamadığım bir şeydi; güç. O dedim bu

Burası neden var? Tanımlayarak gitmek benim konfor alanım. Sonrasında ilk başta kendi kendime koyduğum tanımların arasına da sıkışsam, her şeyin (evet çok iddialıyımdır, her şey!) hayatımda kategorize olmasına dair bir isteğim bir yönelimim var. Geliştirmeye çalıştığım yönlerimden biri de esneklik aslında, tanımsızlığın olduğu yerde de rahat edebilmek, o tanımdan bu

Klavye aldım yeni. Çok sağolsun Ponçik Almanya'dan getirdi. Türkiye sınırlarından 1 hepsiburada kullanıcısı haricinde geçirilmesi legal yollardan imkansız bir cihazdı. Ben de Çin'den Almanya'ya sipariş verdim. Bu yazı hem bir yazı hem de bir klavyeye alışmak için yazma denemesidir. Şuanda baya baya kötüyüm, senelerdir

Bir şeye yada bir yere çok alışmak, alışabilmek iyi mi kötü mü? Esnemek yada, ne kadar gerekli, ne kadar zorunlu, ne kadar seçimli? Bunun üzerine bir hikaye yaşandı dün. Hikaye birkaç gün önce bir telefon gelmesiyle başladı: "İlker bisikletin yerinde yok". Göğüs kafesimin içine artan bir ısı saçma

Taşınıyoruz! Ev alıyoruz! Ve Nesli acilde çalışmaya başlıyor! Üç tane koccaman değişiklik hayatta. Bakalım kahramanlarımız ne kadar yara bere içinde geçeceklerdi bu süreçten merakla bekliyoruz. Bana da yeni bir proje geldi, ama o çok büyük bir değişiklik değil, yani beklemediğimiz bir değişiklik değil. Gerçi taşınmak, ev almak ve Nesli’nin

When you're at the bottom, at the foot of the mountain, and you look up, you ask yourself: How can anyone climb that? Why would anyone even want to? But hours later when you're at the top looking down, you've forgotten everything. -Nordwand (2008)

Bu, bu anıyı yazmak için 6. denemem. Nasıl başlarsam başlıyım içime sinmedi. Bodoslama giriyorum, artık allah ne verdiyse... Emre'yle harikulade bir sohbete dalmışız. Keremali gölü kenarına ateşimizi yakıp tam hava hafif hafif kararmaya başlamışken, düğün çorbası, tereyağlı bulgur pilavı ve içi oyuk patatesten muhafazalarında közde pişmiş yumurtalarımızdan oluşan

O an Kaç saattir Kaz Dağlarına tırmandığımı bilmiyorum. Önceki gün köy kahvesinden aldığım keki bitireli yarım saat olmuş. Dağın soğuk havası ve tırmanışın harareti alabildiğine tezat. Kanımdaki enerji kaslarımdan geçip derimden fışkırıyor; ve içinde bulunduğum bulutun ıslaklığıyla tenimden silinip yola akıyor. Bitiyorum. Tırmanış bitmiyor. Kendimi kaçıncıya ateşliyorum, hadi diyorum, belli

Sosyal ağlarda bisürü kamptır yürüyüştür takılınan gruplara üye oldum. Bu aralar bisikletle ilgilendiğimden daha fazla ilgileniyorum yürüyüş ve kamp etkinlikleriyle. Bitanesine katıldım bile. Katılma sebeplerimden biri yürüyüş rotasının bulunduğu coğrafyayı kefşetmek ve hafiften nasıl yürüyüş rehberliği yapılır onu kapmaktı. Ondan sonraki hafta (şuana göre bi önceki hafta) bizim Ankara tayfasıyla

14:52 23 Mayıs Cumartesi 23 derece – Güneşli Yenikapı ido iskelesi, bekleme salonu. Yok hacı, bulamadım şöyle gel dediğimde gelecek kafa bi yol arkadaşı. Gene yalnız çıktık yola, yani, nazlıyla başbaşa. İstikamet yalova – Erikli Şelalesi, mecalim kalırsa yada meditatif bi hale sokamamış olursam orada da zihnimi, yaylaya devam edicem. Edemicem

Günce Saat 8:58, 20:58 daha doğrusu. Çok hafif yağmur çisemeye başladı çadıra. İspekle geldiğimiz yerdeyim. Çadırın içindeyim. Mum yaktım bitane. Güzel ortam anlayacağın. Her defasından farklı olmak üzere, Nazlıyı saymazsak, gerçi niye saymıyosak; Nazlıyla başbaşayım:) Neden tek çıktım? Merak ettim, nasıl olacak. Kendi kendime kaldığımda napıyorum, korkacak mıyım

Tarih: 2014/10/19 Günümüz insanının hayatında en suni ve en yaşayarak öğrenilmeyen şey. Hep şunun başına bu gelmiş bunu yapmamak lazım diye bahsedilir durur ama kaçımızın başına gelmiştir böyle şeyler? Ölüm korkusu. İnaçsızı da korkuyor inançlısı da. Hertürlü ölmeyecek miyiz neden korkuyoruz ki? Daha bu aşaması saçmayken, alt metinde

Nefes alıp verişini duyabiliyordu. Her nefes alıp verişinde nefesindeki nem damla damla bıyıklarında birikiyor, ter ve sisle birleşip yola damlıyordu. Ciğerlerinin yanması. Sanki kendi ciğerleri değilmiş de, dövünen şımarık çocuklarmış gibi; şikayetlerine aldırmadan derin derin solumaya devam ediyordu. Hava meşe odunu ve yosun kokuyordu. Sadece nefes alıp verişini duyuyordu, rüzgarın

Ozan oturmuş l4d2 oynuyo, cerenle faruk gittiler biyere de sağlam dönerler umarım. Bense madem yılbaşında biryere gitmiyorum, bana gelen de yok, oturayım yazı yazayım dedim. Pizzam da daha gelmedi, hiç bekleyemicem valla başlıyorum biraları içmeye. * Trafik kazası, hoş bi tecrübeydi. Edilgen olmadığım ilk trafik kazasıydı. Dişim kırıldı. * Gezi parkı kafası.